ćwiczenia literackie
Ulice wielkiego miasta mokre były od deszczu i odbijały sylwetki przechodzących ludzi. W kałużach widoczne były także kolorowe parasolki, które błyszczały i rozweselały trochę szaro-buro-czarny tłum przechodniów. Również zapach powietrza był podeszczowy. Do tego obiad pod wiatą, z warzywami prosto z ogrodu. Jesień. Wszystko naturalnie w dużej ilości. Szkoda tylko, że już z każdym dniem będzie coraz chłodniej.
Autor: Adam
Skupiony Merlin uważnie obserwował Złotą Rybkę, która potrafi rozwiązać wiele problemów różnych ludzi – ale tylko tych, którzy są pełni wiary i pokorni oraz nie są zachłanni. Do Złotej Rybki zgłosiła się kobieta, która miała do spłacenia dług i bardzo chciała go spłacić. Czuła, że odzyska swoją uczciwość, gdy ów dług spłaci, ale niestety nie miała tyle pieniędzy. Podzieliła się swoim kłopotem ze Złotą Rybką i bardzo prosiła o pomoc. Złota Rybka wysłuchała kobietę i jej pomogła.
Autor: Danuta Majorkiewicz
Ulice wielkiego miasta mokre były od deszczu i odbijały sylwetki przechodzących ludzi. W kałużach widoczne były także kolorowe parasolki, które błyszczały i rozweselały trochę szaro-buro-czarny tłum przechodniów. Również mokre od deszczu były czapki i kapelusze. W miarę padania stawały się coraz bardziej higroskopijne i pochłaniały coraz więcej wilgoci, aby ochronić głowy przechodniów, bo przecież wiedziały, że ludzie najczęściej przeziębiają się od głowy.
Autor: Danuta Majorkiewicz
Ambitne drożdże rosły na potęgę. Zamierzały zdobyć cały świat, więc uznały, że im bardziej rosną, tym większy kawałek świata zdobędą. Nie przewidziały tylko, że ludzie im w tym przeszkodzą. Że zagospodarują cały zapas dostępnych drożdży i wykorzystają do swoich wypieków. Drożdże rosły jak na drożdżach, ale zamiast zdobywać świat, utrzymywały tylko dotychczasowy stan posiadania. W końcu zapomniały o zdobywaniu świata i rosły tylko po to, by przetrwać.
Autor: Ewa Damentka
Ulice wielkiego miasta mokre były od deszczu i odbijały sylwetki przechodzących ludzi. W kałużach widoczne były także kolorowe parasolki, które błyszczały i rozweselały trochę szaro-buro-czarny tłum przechodniów. Również pewna starsza pani, ubrana na czarno, zaopatrzyła się w taką kolorową, jaskrawą parasolkę. Kupując ją, uznała, że w życiu przyda się jej trochę szaleństwa. Teraz szła i z zadowoleniem spoglądała na odbicie swej kolorowej parasolki w miejskiej kałuży.
Autor: Ewa Damentka
Skupiony Merlin uważnie obserwował Złotą Rybkę, która jadła karmę, dużo jadła. Ryba nie była dużych rozmiarów, ale cały czas pływała. Miała zatem wielorybi apetyt.
Autor: Adam
Ulice wielkiego miasta mokre były od deszczu i odbijały sylwetki przechodzących ludzi. W kałużach widoczne były także kolorowe parasolki, które błyszczały i rozweselały trochę szaro-buro-czarny tłum przechodniów. Również pani, sprzedająca kwiaty przed wejściem do metra, próbowała wyeksponować swoje bukiety przeznaczone do sprzedaży. Były to kolorowe astry. Wchodzący do metra nie zwracali jednak uwagi na te kwiaty. Skupiali się bardziej na tym, aby jak najszybciej wejść pod dach i schronić się przed deszczem.
Autor: Anna-Maria
Delikatna mgiełka unosiła się nad łąkami. Pierwsze promienie wschodzącego słońca łagodnie oświetlały rzekę, mgiełkę, łąki i drobniutką sylwetkę skowronka, którego poranny śpiew pieścił uszy i cieszył serca słuchaczy.
Na prastarym brzegu Wisły siedziała tajemnicza postać. Nie wiadomo, skąd się wzięła. Nikt nie widział, żeby tu przychodziła, przylatywała, przypływała lub przyjeżdżała. A jednak często można było zastać ją w tym miejscu, gdzie śpiew skowronka brzmiał bardzo wyraźnie.
Postać słuchała w milczeniu, a po pewnym czasie rozpływała się w powietrzu, tak jakby jej nigdy nie było. Ciekawe, kto to mógł być?
Autor: Ewa Damentka
Ulice wielkiego miasta mokre były od deszczu i odbijały sylwetki przechodzących ludzi. W kałużach widoczne były także kolorowe parasolki, które błyszczały i rozweselały trochę szaro-buro-czarny tłum przechodniów. Również czarne parasole były widoczne. Pod czarnymi parasolami szli głównie mężczyźni. Rowerzyści poruszali się w pałatkach przeciwdeszczowych. Na wsi natomiast beczki napełniały się tzw. wodą deszczową.
Autor: Adam
Skupiony Merlin uważnie obserwował Złotą Rybkę, która zmęczona pływała wte i wewte. Wreszcie ocknęła się i spojrzała smutno na Merlina.
– Ci ludzie sami nie wiedzą, czego chcą – powiedziała – Myślą jedno, mówią drugie, a oczekują trzeciego.
– Czarodzieje niestety robią tak samo – skomentował Merlin.
– Jak mam spełniać ich życzenia? Które z nich? To mówione, pomyślane, czy oczekiwane?
– Wiesz, Rybko, ja zawsze skupiam się na tym, co jest pragnieniem ich serca. U Wróżek i Czarodziejów zwykle pragnienie serca jest jednocześnie największą potrzebą.
– Czy u ludzi też tak jest? – zapytała Złota Rybka.
– Mam taką nadzieję – mruknął Merlin.
Autor: Archiwista SC