ćwiczenia literackie
Młoda kobieta zatrzymała się i z wahaniem popatrzyła na szyld nowego lokalu – „Klub Anonimowych Księżniczek – Zapraszamy”. Rozejrzała się niepewnie. Nikt nie zwracał na nią uwagi, więc trochę śmielej otworzyła drzwi i weszła do wymarzonego lokalu, w którym oczekiwał na nią wymarzony mężczyzna. Kobieta rozejrzała się uważnie dookoła i odetchnęła z ulgą. Tym razem precyzyjnie złożyła zamówienie Złotej Rybce i trafiła dokładnie do tego miejsca, którego potrzebowała.
Autor: Kokoryczka
Staruszek z latarnią wyszedł na podwórko, żeby nareszcie poczuć rodzącą się wiosnę. W jego sercu promieniała radość ze spaceru po podwórku. Czuł na swej skórze pierwsze promienie wschodzącego słońca i lekką poranną bryzę znad rzeki. Nareszcie w jego umyśle zapanował spokój. Powolnym i lekkim krokiem ruszył w stronę rzeki.
Autor: Spacerowicz
Zapomniana czara zwycięstwa spała na regale. Dawno jej nie używano, więc śniła, że powrócą dni chwały, a ona znów będzie użyteczna. Pewnego razu promyk słońca zauważył ją i wlał do niej trochę nadziei, która zaczęła ją leczyć. Rozpuszczała i usuwała osad goryczy z poniesionych porażek, i napełniała czarę swoim światłem.
W pewnej chwili czara zrobiła zebranie w sali konferencyjnej, po czym opisała coś niezwykłego. Zjawisko, które pojawia się po burzy, to tęcza na niebie, którą widać gołym okiem. Powiedziała, że tęcza ma różne barwy: zieloną, różową, niebieską, żółtą, seledynową. Najlepiej widać ją ze wzgórza porośniętego trawą, na której pasą się krówki… Wtedy każdy może ją podziwiać, a szczególnie wzrokowiec.
Autor: Sokolik
Przydrożny kamień przestał liczyć czas. Przestał również rejestrować mijające go konie, wozy, samochody i inne pojazdy… Jeszcze wcześniej przestał zwracać uwagę na przechodzących drogą wędrowców. Ludzie tak szybko przemijają…
Robił jednak wyjątek dla tych, którzy przysiadali na nim, by odpocząć przed dalszą podróżą. Wtedy budził się i krew w jego żyłach płynęła trochę szybciej. Przypominał sobie dawne czasy, kiedy z ciekawością przemierzał świat i teraz z nie mniejszą ciekawością obserwował podróżnych i przysłuchiwał się ich rozmowom, mimo że te niewiele się zmieniły. Od początku świata ludzie rozmawiają o tym samym – kłócą się i godzą, boją się i nabywają ufności, że podróż przebiegnie i skończy się szczęśliwie, ustalają trasę, dzielą się nowinkami ze świata i pokazują sobie ciekawe przedmioty. Kamień ożywa wtedy i przelotnie zastanawia się, czy znowu nie ruszyć się ze swojego miejsca. Potem wszystko wraca do normy. Kamień trwa, a życie toczy się obok niego.
Autor: Ewa Damentka
Zapomniana czara zwycięstwa spała na regale. Dawno jej nie używano, więc śniła, że powrócą dni chwały, a ona znów będzie użyteczna. Pewnego razu promyk słońca zauważył ją i wlał do niej trochę nadziei, która zaczęła ją leczyć. Rozpuszczała i usuwała osad goryczy z poniesionych porażek, i napełniała czarę swoim światłem.
W pewnej chwili stary człowiek zauważył, że na miejsce zawodnika na podium pracuje często wiele osób. Na szczycie widzimy jedną osobę, ale gdy ona stoi na podium, to cały zespół też „stoi wysoko”.
Autor: Adam
Młoda kobieta zatrzymała się i z wahaniem popatrzyła na szyld nowego lokalu – „Klub Anonimowych Księżniczek – Zapraszamy”. Rozejrzała się niepewnie. Nikt nie zwracał na nią uwagi, więc trochę śmielej otworzyła drzwi i weszła do salonu kosmetycznego. Już dawno myślała o tym, by sprawić sobie drobną i jednocześnie ważną przyjemność. Po chwili z ulgą poddała się relaksującemu masażowi twarzy.
Autor: Zyta
Staruszek z latarnią wyszedł na podwórko, żeby rozświetlić świat. Świat, w którym jest coraz więcej ładu i porządku.
Autor: Danuta Majorkiewicz
Zapomniana czara zwycięstwa spała na regale. Dawno jej nie używano, więc śniła, że powrócą dni chwały, a ona znów będzie użyteczna. Pewnego razu promyk słońca zauważył ją i wlał do niej trochę nadziei, która zaczęła ją leczyć. Rozpuszczała i usuwała osad goryczy z poniesionych porażek, i napełniała czarę swoim światłem.
W pewnej chwili czara zaczęła lśnić i zwróciła uwagę chłopca, który razem ze swoją klasą zwiedzał muzeum. Nudziła go wycieczka i „skorupy”, które musiał oglądać w tej sali. Czara sprawiła, że chłopczyk przestał się nudzić. Patrzył na nią oczarowany i zaczął marzyć, że kiedyś zostanie zwycięzcą i też wygra taką czarę.
Autor: Ewa Damentka
Przydrożny kamień przestał liczyć czas. Przestał również rejestrować mijające go konie, wozy, samochody i inne pojazdy… Jeszcze wcześniej przestał zwracać uwagę na przechodzących drogą wędrowców. Ludzie tak szybko przemijają…
Robił jednak wyjątek dla tych, którzy przysiadali na nim, by odpocząć przed dalszą podróżą. Wtedy z ciekawością się im przysłuchiwał i przyglądał. Notował w pamięci gesty i słowa. Przydadzą się, kiedy dojrzeje do tego, żeby spełnić swoje marzenie i napisze powieść lub sztukę teatralną „Przy szlaku zdarzeń”.
Autor: Ewa Damentka
Zapomniana czara zwycięstwa spała na regale. Dawno jej nie używano, więc śniła, że powrócą dni chwały, a ona znów będzie użyteczna. Pewnego razu promyk słońca zauważył ją i wlał do niej trochę nadziei, która zaczęła ją leczyć. Rozpuszczała i usuwała osad goryczy z poniesionych porażek, i napełniała czarę swoim światłem.
W pewnej chwili…
Kokoryczka przerwała pisanie, gdyż do drzwi zapukał Merlin, zapraszając ją na zebranie u Babci Jagi. Lekki podmuch towarzyszący otwarciu drzwi porwał kartkę leżącą na stole i uniósł ją przez korytarz, aż do pokoju uczniów. Wylądowała na kolanach Merlinka*, który siedział osowiały, tęskniąc za swoim światem.
Merlinek* zdziwiony podniósł kartkę i przeczytał. Bezradnie popatrzył ma Młodego Adepta, który uśmiechnął się szeroko i powiedział:
– W naszej szkole często przytrafiają się podobne przygody. Czy ta kartka przyniosła odpowiedź na twoje pytanie lub dała ci radę?
– No nie wiem…
– A co na niej napisano?
– Chyba początek opowiadania…
– To może dokończ je.
– Jak to dokończ?
– Merlinku*, co by cię teraz uszczęśliwiło?
– Powrót do mojego świata.
– To bierzmy się za pisanie opowiadania, które ci w tym pomoże lub da ci nadzieję, że kiedyś wrócisz do swoich – ty napiszesz jedno, a jeśli zechcesz, ja napiszę drugie, specjalnie dla ciebie.
Chłopiec skinął głową i obydwaj uważnie przeczytali początek, po czym zaczęli wymyślać zakończenia.
Babcia Jaga widziała to w kryształowej kuli. Chwilę przyglądała się im z sympatią, a potem podziękowała Kokoryczce, Merlinowi i Głosowi za wspaniałe wykonanie powierzonego im zadania.
Autor: Archiwista SC