ćwiczenia literackie
Zapomniana czara zwycięstwa spała na regale. Dawno jej nie używano, więc śniła, że powrócą dni chwały, a ona znów będzie użyteczna. Pewnego razu promyk słońca zauważył ją i wlał do niej trochę nadziei, która zaczęła ją leczyć. Rozpuszczała i usuwała osad goryczy z poniesionych porażek, i napełniała czarę swoim światłem.
W pewnej chwili czara oznajmiła całemu światu, że warto żyć i poczuć zapach zieleni, owoców i natury.
Autor: Sokolik
Staruszek z latarnią wyszedł na podwórko, żeby otworzyć bramę i przywitać swojego wnuka, który przyjechał do niego na wakacje. Staruszek nie mógł się nadziwić, że jego słodki mały wnuczek w ciągu roku szkolnego bardzo urósł i zmężniał. Pomyślał sobie, że przygotowane zabawki – kolejkę i samochodziki – trzeba będzie schować. Nadeszła pora na inne zabawy… Z nadzieją pomyślał, że może wnuk zechce razem z nim łowić ryby. To męska przygoda. A długie godziny spędzane w milczeniu nad wodą bardzo zbliżają. Potem kolejne godziny mogą spędzać przy patroszeniu ryb, chyba że chłopiec zechce wybrać sobie inne zabawy…, dziadek nie zamierza mu przeszkadzać. Teraz, patrząc na przybysza, zastanawiał się, co powie żona, gdy zobaczy, jak zmienił się jej ukochany wnuczek.
Autor: Ewa Damentka
Zapomniana czara zwycięstwa spała na regale. Dawno jej nie używano, więc śniła, że powrócą dni chwały, a ona znów będzie użyteczna. Pewnego razu promyk słońca zauważył ją i wlał do niej trochę nadziei, która zaczęła ją leczyć. Rozpuszczała i usuwała osad goryczy z poniesionych porażek, i napełniała czarę swoim światłem.
W pewnej chwili z odrętwienia ocknął się właściciel czary. Zaczął sobie przypominać chwile zwycięstw i swoje samopoczucie w tym czasie. Nieświadomie wyprostował się i zaczął poruszać się tak jak wtedy, gdy wygrywał. Jego oczy też były pełne światła i nadziei.
Autor: Ewa Damentka
Młoda kobieta zatrzymała się i z wahaniem popatrzyła na szyld nowego lokalu – „Klub Anonimowych Księżniczek – Zapraszamy”. Rozejrzała się niepewnie. Nikt nie zwracał na nią uwagi, więc trochę śmielej otworzyła drzwi i weszła do ciemnej nory. „Nie krępuj się kochaniutka, wchodź” – usłyszała. Mimo obrzydzenia postąpiła naprzód. Nie chciała wejść, ale jednak coś ją ciągnęło do tego wnętrza. Po chwili zobaczyła, że duszna, ciasna, ciemna nora zamieniła się w ładnie pachnący, przestronny, jasny pałac. W tle przygrywała ładna muzyka.
Autor: Ewa Damentka
Rozległa pustynia, z wielkimi piaszczystymi wydmami, przybrała głęboką żółto-pomarańczową barwę. Na tle błękitnego nieba wyraźnie odcinała się sylwetka wielbłąda, który wyglądał jak czarna ruchoma wycinanka wędrująca przez pustynię.
Dzieci patrzyły na ekran z zapartym tchem. Żywe barwy, dobra muzyka i sympatyczni bohaterowi zaskarbili ich sympatię i uwagę. Mama chciała ich wołać na obiad, ale – widząc, z jakim zapałem oglądają bajkę – uznała, że nic się nie stanie, jeśli zjedzą trochę później niż zwykle.
Autor: Ewa Damentka
Zapomniana czara zwycięstwa spała na regale. Dawno jej nie używano, więc śniła, że powrócą dni chwały, a ona znów będzie użyteczna. Pewnego razu promyk słońca zauważył ją i wlał do niej trochę nadziei, która zaczęła ją leczyć. Rozpuszczała i usuwała osad goryczy z poniesionych porażek, i napełniała czarę swoim światłem.
W pewnej chwili mężczyzna wstał z fotela. Wyprostował się i zaczął zrzucać z siebie ciężar przeszłości. W tym, co przeżył, odnajdywał pozytywne akcenty. Po wielu latach wreszcie znów doświadczył przestrzeni i lekkości w sobie samym. Wybaczył ojcu i sobie.
Autor: Danuta Majorkiewicz
Staruszek z latarnią wyszedł na podwórko, żeby dopilnować obejścia przed nocną burzą. Sprawdził wszystko dokładnie – bramy, garaże, komórkę, spichlerz i obórkę. Wtem coś go tknęło i podszedł do stogu siana na środku podwórka. Posłuchał. Pogrzebał w stogu i znalazł śmiertelnie przerażonego małego psiaka. Zabrał go do domu i od tej pory stali się nierozłączni.
Autor: Jan Smuga
Zapomniana czara zwycięstwa spała na regale. Dawno jej nie używano, więc śniła, że powrócą dni chwały, a ona znów będzie użyteczna. Pewnego razu promyk słońca zauważył ją i wlał do niej trochę nadziei, która zaczęła ją leczyć. Rozpuszczała i usuwała osad goryczy z poniesionych porażek, i napełniała czarę swoim światłem.
W pewnej chwili światło zmniejszyło swoja jasność do lekko przyćmionego i to wystarczyło – było to swojego rodzaju „podtrzymanie”.
Autor: Adam
Rozległa pustynia, z wielkimi piaszczystymi wydmami, przybrała głęboką żółto-pomarańczową barwę. Na tle błękitnego nieba wyraźnie odcinała się sylwetka wielbłąda, który leżał i odpoczywał. Jego właściciel postanowił przepakować swoje bagaże, w sobie tylko znany celu. Usiadł w cieniu wielbłąda, żeby je przejrzeć, a wielbłąd skorzystał z okazji i się zdrzemnął.
Autor: Ewa Damentka
Była malutka, a może tak się jej wydawało. Leniwie rozglądała się dookoła, choć jej rozmówcy naciskali, by podjęła jakąś decyzję. Oczywiście taką, która im odpowiadała.
Kobieta nadal udawała, że jest wyluzowana. Poprosiła o chwilę przerwy. Poszła do toalety, z torebki wyjęła kosmetyczkę, poprawiła makijaż. Zmieniła kolor szminki na nowy, wyraźnie przykuwający uwagę. Rozpięła dwa dodatkowe guziczki u koszuli i pewna siebie wróciła na salę.
Teraz to ona dyktowała warunki.
Autor: Ewa Damentka